....تنها ساعاتی چند پس از پایان آخرین امتحان، جهت تنفسی کوتاه هم که شده راهی یکی از مراکز دینی شهر می شوم تا پای صحبت هنرمندی بنشینم که گرچه چند روز بیشتر نیست اسمش را شنیده ام اما با دیدن آثار منحصر به فردش و خواندن مصاحبه هایی که در توصیف آثارش داشته، بسیار مشتاق شده ام تا از نزدیک با اندیشه هایش آشنا شوم....

راس ساعت مقرر به محل موردنظر می رسم؛ طبق معمول رأس ساعت شروع برنامه، پرنده پر نمی زند!

در راهرو منتظر می نشینم بلکه فرجی حاصل شود!

دقایقی بعد یکی از اساتید این مرکز که اتفاقا از بدو تولد هم شیعه بوده! با دیدن من در سالن یاد مصاحبه 5 ماه پیشش افتاده و با اینکه تنها مقصر این جریان خود اوست، مرا به باد توهین می گیرد! وقتی می بینم به هیچ منطقی سازگار نیست با سکوت ردش می کنم و درحالی که از برگزاری جلسه ناامید شده ام قصد بازگشت می کنم....

همین که به طبقه همکف می رسم با دیدن هنرمند شیعه فرانسوی و همسرش(مترجمش) از بازگشت منصرف می شوم.....

پس از خوش و بش های خصوصی مسؤولان و میهمانان، نوبت به ما رسیده و جلسه با 45 دقیقه تأخیر آغاز می شود.....

به کمک ترجمه روان همسرش از همان آغاز آن حس مبهمی که نسبت به افکارش داشتم پاسخ داده می شود....

او همچنان می گوید از ارزش هایش، از هدف و هنر مقدسش، از رنج ها و تنهایی هایش و.........

مدت ها بود دلم برای اشک تنگ شده بود...... امروز به لطف صحبت های عارفانه و حس سرشار از لطافت و قداست این هنرمند شیعه اشک امانم نمی داد.....

به راستی این حس پاک و لطیف جز نشئه ای روحانی نیست که او توفیقش را یافته و به گفته خودش این حرف ها  و این نقاشی ها نه محصول فردیت اوست و نه روح بزرگش بلکه حاصل آدمیت وجودش است .......

او با امام زمانش زندگی می کند، نفس می کشد، کار می کند و به انتظارش ایستاده ...... مثل ما فقط حرف نمی زند!

مسؤول جلسه در پایان، از نحوه خاص پوشش می پرسد و همسرش پاسخ می دهد که این لباس دوخت خود اوست که به مناسبت محرم و به منظور اعلام عزاداری و همدردی با مولایش امام زمان(عج) به تن کرده.....

جلسه تمام می شود، می خواهم به نمازخانه بروم که یادم می آید دلتنگ حضوری روحانی ام و کجا بهتر از حرم امام عشق؛ تا اذان می توانم به حرم برسم.....

هوا برفی است و دانه های سپید برف روی چادر مشکی ام که می نشیند صحنه ای وصف ناپذیر ایجاد می کند.....وای که چقدر عاشق راه رفتن در هوای برفی و بارانی ام مخصوصا اگر این راه به سمت پایانه تسکین دل ها؛ یعنی حرم مولا باشد!

صبح که برای امتحان اخلاق درس می خواندم در شرح خطبه همام مولی امیرالمؤمنین(ع) آمده بود که مؤمنان پرهیزکار خشمشان را فرو می خورند و بر نفس خود مسلطند.....

تا به حرم مولای رئوف برسم با خود می اندیشم به راستی کدام یک از ما شیعه هستیم؟

من، آن مصاحبه شونده به ناحق معترض یا هنرمند شیعه فرانسوی؟

رفتار کدام یک از ما بیشتر با این فرموده مولی مطابقت دارد؟

به جرم می رسم و در صف نماز می ایستم، ناگهان دخترکی شیرین زبان با نگاهی معصومانه روبرویم ظاهر می شود با خود فکر می کنم (آن هم سر نماز!) که این طفل پاک، فردا چگونه شیعه ای خواهد شد؟ 

شیعه ای از نوع من؟ از نوع آن مصاحبه شونده معترض؟ یا از نوع آن هنرمند فرانسوی؟!

خدا کند گزینه سوم صحیح باشد....

راستی! این هنرمند شیعه می گفت با توجه به ازدواجش با بانویی ایرانی و اینکه در کشورش حق حیات ندارد می خواهد ایران بماند، امیدوارم مثل «آمنه» کتاب قانون از دین داری شیعیان ایران در شگفت نشود!!!

* مشروح سخنان این هنرمند شیعه

٪٪٪٪٪٪

 پ.ن:

۱. «کتاب قانون» روایتی زیبا از حقایقی تلخ است! کتاب قانون چگونگی تغییر مسلّمات شیعیان ایرانی به عادیات و خرافات را به تصویر کشیده و گذشته از برخی موارد کلیشه ای که عموما در فیلم های ایرانی دیده می شود و نیز برخی القائات فکری نادرست، این فیلم توانسته از دیدگاه یک مستبصر لبنانی به آسیب شناسی رفتارهای به اصطلاح مذهبی ایرانیان بپردازد و اینکه مدعیان تشیع تا چه حد به کتاب قانون زندگیشان پایبندند؟
اما کارگردان محترم نیز نباید فراموش کند که ضمن نقد رفتارهای نادرست شیعیان و به بیراه رفتنشان، به کل ریشه دین را نزده و تفکری مثل لیبرالیزم و .... را به رسمیت نشناسد!

این درد بزرگی در سینمای ایران است که اصولا یا حرفی برای گفتن نداریم یا وقتی داریم، همراه اصلاح ابرو، چشم را کور می کنیم!!!

۲. امشب حوصله هیچ چیز را ندارم....... دلم می خواهد با آسمان برفی خدا تنها باشم، تنهای تنها....