کجا رفتند کجا می رویم؟! 

قبل التحریر: هرچی با خودم کلنجار رفتم که بشینم این یه ساعتو درس بخونم و پست جدید نزنم دیدم نمیشه!

هر کار کردم دلم نیومد حالا که تو ایام شهادت دکتر چمران هستیم، مطلبی راجع بهش ننویسم. همینطور دکتر شریعتی....

                                                     **********

نمی دونم ولی احساس میکنم هر سال که میگذره، به ظواهر بزرگداشت شخصیت ها افزوده میشه و از محتوا و اونچه که باید از مراسمات بزرگداشتشون برداشت بشه، کم میشه .....!؟ 

 بدجوری داریم تو ظواهر امر غرق میشیم به جای شناسوندن ابعاد مختلف و ناگفته های زندگی این شخصیت ها، هرساله تنها به برگزاری یک سری برنامه ها و مراسمات کلیشه ای و تکرار مطالبی گزینشی از این عزیزان ( درواقع محصور کردن شخصت اونها در برداشت های سلیقه ای و مصلحتی! ) اکتفا میشه و بعد از اون روز هم دوباره همه چی میشه مثل روز اول؟!

واقعا نمی دونم چی بگم؟! خدا عاقبتمون رو بخیر کنه ان شاء الله

اما دو نکته از شخصیت شهید چمران خیلی برام جالب توجهه:

• یکی عمق معرفت و عرفان و عشقش نسبت به خداوند و اینکه مدام طلب درد میکنه و با تمام وجود به این معنا رسیده که درد ( عشق خدا ) انسان سازه و  کیمیاییه که انسان رو از گرداب غفلت و روزمرگی نجات میده و  ..........

•  و یکی هم تسلیم و رضایتش به قضای الهی است که اینم در واقع نشأت گرفته از همون مورد اول یعنی عشق به خدا و ذوب شدن در کوره درد و رنجه .......

و همین مسأله هم باعث میشه که یه نگاه کاملا متفاوت از دیگران به دنیا داشته باشه و همه چیز رو جلوه ای زیبا از وجود معبود ببینه .......

یه خاطره از شهید چمران در همین رابطه که هیچوقت فراموشش نمی کنم و تو موقعیت های مختلف به یادش می افتم، اینه ( البته به دلیل زیق وقت شدیدا خلاصه شده) :

« تو یکی از حملات گسترده رزیم صهیونیستی به جنوب لبنان و در حالیکه شهر زیر آتش سنگین توپخانه قرار داشت و همه مردم یا به دنبال پناهگاه و یا ....... با نگرانی و اضطراب رفتم سراغ مصطفی . هرچی تو خونه گشتم پیداش نکردم، تا اینکه بالاخره رو پشت بام خونه دیدمش . در حالیکه لبخند  ( رضایت) به لب و با آرامشی عجیب به غروب خورشید خیره شده بود ........... رفتم جلو و با تعجب گفتم:" مصطفی تواین بحبوحه جنگ و توپ وتانک و گلوله تو با خیال راحت اینجا نشستی چیکار میکنی؟! "

گفت: " ببین غروب چقدر زیباست. ببین خداوند چقدر زیباست که غروبی به این زیبایی رو پدید اورده و .... "

همینطور که داشت غروب و زیباییشو و ...... تو صیف می کرد، من از این همه آرامش و توجهش به خداوند تو این موقعیت مبهوت مونده بودم و ........ »

یادمه تو دانشگاه ساعت ها با بچه ها رو این خاطره و دهها خاطره دیگه از شهید چمران و سایر شهدا، بحث می کردیم و به حمدلله به نتایج خوبی هم می رسیدیم ولی افسوس که به کار بستن و عمل کردن به این نتایج، زیاد دووم نمیاورد و متأسفانه به دلایل مختلف که یکیش دور شدن از همچین جمع هایی بود، به فراموشی سپرده می شد تا روزایی مثل این روزا که باز به یادشون می افتیم !

به قول شهید چمران:

" خدایا پیش از اون که به من نعمتی بدی، ابتدا ظرفیت پذیرش و درک اون نعمت رو بده ..." 

"خوش دارم که زمین زیراندازم و آسمان بلند رواندازم باشد و از همه زندگی و تعلقات آن آزاد گردم "

 راستی به نقل از یکی از همرزمان شهید تکیه کلام چمران " عزیز " بوده و همه رو با این کلمه مورد خطاب قرار می داد. به معنای واقعی مومن بود و مصداق این جمله که "مومن شادیش در چهره و حزنش در قلبش است" به هر جا وارد می شد شادی و طراوت ایجاد می کرد ....

               در ساحتی از خدای  تا انسان، مردی بلند بود نام او چمران

و جملاتی از دکتر شریعتی که همیشه تو ذهنمه : 

•  حتی اگر تنهاترین تنها شوم باز هم خدا با من است

•  خدایا عقیده ام را از دست عقدهام مصون بدار

•  آنان که رفتند کاری حسینی کردند، آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند وگرنه یزیدیند.

و قسمتی از مناجات های دکتر شریعتی:

خداوندا! به‌ علماي‌ ما مسووليت و به‌ روشنفكران‌ ما ايمان‌ و به‌ متعصبين‌ ما فهم‌ و به‌ فهميدگان‌ ما تعصب‌ و به‌ زنان‌ ما شعور و به‌ مردان‌ ما شرف‌ و به‌ اساتيد ما عقيده‌ و به‌ دانشجويان‌ ما نيز عقيده‌ و به‌ خفتگان‌ ما بيداري‌ و به‌ دينداران‌ ما دين‌ و به‌ نويسندگان‌ ما تعهد و به‌ هنرمندان‌ ما درد و به‌ شاعران‌ ما شعور و به‌ ضعيفان‌ ما نيرو و به‌ محافظه‌كاران‌ ما گستاخي‌ و به‌ نشستگان‌ ما قيام‌ ببخش.

به‌ خاموشان‌ ما فرياد و به‌ مسلمانان‌ ما قرآن‌ اي‌ خداوند! و به‌ شيعيان‌ ما علي‌ و به‌ فرقه‌هاي‌ ما وحدت‌ و به‌ حسودان‌ ما شفا و به‌ خودبينان‌ ما انصاف‌ و به‌ فحاشان‌ ما ادب‌ و به‌ مجاهدان‌ ما صبر و به‌ مردم‌ ما خودآگاهي‌ و به‌ همه‌ ملت‌ ما همت‌ تصميم‌ و استعداد فداكاري‌ و شايستگي‌ نجات‌ و عزت‌ ببخش.

 خدايا ! به من زيستني عطا کن که در لحظه مرگ بر

    بی ثمري لحظه اي که براي زيستن گذشته است

     حسرت نخورم و مردني عطا کن که بر

             بيهودگي اش سوگوار نباشم

یادمان نرود که در جعبه شیشه ای دنیا محصوریم و آن بالا جایی که نه من می بینم و نه تو مردانی حضور دارند که ما را می بینند ...

به امید روزی که تنها گوینده یا شنونده وصایا، خاطرات و  .... این عزیزان نباشیم. بلکه در لحظه لحظه زندگیمون عامل به سیره این عارفان واصل باشیم.

                                  *********

بعدالتحریر: مطلب زیاده و فرصت کم چاره ای نیست باید تمومش کنم ....