عاشقان عیدتان مبارک  

میلاد با سعادت فخر کائنات، علت خلقت، حبیب خدا؛ محمد مصطفی(ص) و سبط بزرگوارش

 رئیس مکتب تشیع؛ امام جعفر صادق(ع) بر صاحب عصر مهدی موعود (عج) و دلداگان کویش

 فرخنده باد

بالي بيا به آبي احساس واكنيم / خود را غريبِ صحبتِ هر آشنا كنيم
جايي كه در خيالِ رهايي اسارت است / بالي اگر كه بود وَبال است واكنيم!
انديشه زمين به زمانِ دگر نهيم / مانده است طفلِ عقل كه سر در هوا كنيم
طاووسِ گلشنيم اگر پر نشان دهيم / گاهي ولي نگاهِ توضع به پا كنيم
گرم از حرارت جبل النّورِ سينه‌ايم / كو عطر جبرئيل كه دل را حَرا كنيم؟
حيران شديم لذّتِ ديدار گل كند
شوري به دل ز بعثت ختم رسُل كند
شب در سكوتِ كوچه بسي راه رفته بود / امواجِ مدّ واقعه تا ماه رفته بود
هر يوسفي كه پيرهني از كمال داشت / با طعن گرگِ حادثه در چاه رفته بود
حتي زمين كه دير زماني خروش داشت / در خلسه شكفتن يك آه رفته بود
دختر طلاي زنده به گوري به گوش داشت / شيطان به بزم مردمِ گمراه رفته بود
تنها به مكه بود كه در جاده حرا / مردي به شوقِ سيرِ الي الله رفته بود
آن مرد هم تو بودي و تكبير زن شدي
ذريّه حقيقي آن بت شكن شدي
آن لرزه‌هاي سقف مدائن نمود داشت / ديوارهاي كنگره ميلِ فرود داشت
وقتي كه نورت از افق، آغوش مي‌گشود / بتخانه سمتِ خاك، عبوري عمود داشت
شد آسمان به نغمه جاءالحق آشنا / آن لحظه‌اي كه جسمِ تو قصد فرود داشت
دل مي‌شنيد نغمه توحيد را ز خاك / دستي اگر ز دور به چشمِ شهود داشت
رودِ سماوه با قدمت جوشِ اشك بود / درياچه‌اي به ساوه ولي عمر زود داشت
نور تو آفتاب شد و پرتو آفريد / آتشكده خموش شد از بس كه دود داشت!
آن سال كلّه مقتلِ اصحابِ فيل بود / يعني كه جانِ كعبه هميشه حسود داشت!
تو جانِ كعبه‌اي و خروشان چو زمزمي
آنجا كه مُحرم‌اند خلايق تو مَحرمي
از ابرِ شوق چشمِ تو ايمان چكيده بود / از شاخه لبت گلِ قرآن دميده بود
خيس از زلالِ وحي در آن شرجيِ نزول / بر گونه‌هات پاكي شبنم دويده بود
در خرمن كدام سخن شعله‌ور كني / آن برقِ اِقْرَئي كه نگاهِ تو ديده بود؟
رفتي به سمت خانه و پيچيده‌اي به خود / آنجا كه عمق راز امانت بريده بود
آيينه خانه بود جهان، جشنِ نور بود / اينجا ستاره‌اي به رسالت رسيده بود!
قرآن نزول كرد و مقامت صعود داشت
اوصافِ پاكِ حضرت حق – هر چه بود – داشت
بي تو شبِ نياز اميدِ سحر نداشت / خورشيد سر زدامنه كوه بر نداشت
آري بميرم اين‌كه مسيحِ حجازِ ما / حتي به لحظه‌هاي ولادت پدر نداشت
در سينه، بعدِ ليله الاسري نهاده‌اي / رازي كه گوش هيچ فرشته خبر نداشت
آن جلوه ها كه در شبِ معراج ديده‌اي / جبيرل هم به ديدنِ آن بال و پر نداشت
كعبه، قمارخانه بت‌هاي نفس بود / دستت اگر خليل نبود و تبَر نداشت
وقتي كه بود معجزه گونه‌هاي تو / ديگر كسي نياز به شق القمر نداشت
هر چند چهره تو به يوسف قرين شده است
باغ تو دلرباتر از او گندمين شده است
پلكت ميان معركه شمشير مي‌كشد / چشم تو طرح حمله يك شير مي‌كشد
حتي علي كه جوشن او پشت هم نداشت / مي‌گفت در پناه تو شمشير مي‌كشد
خورشيدِ رزم‌هاي تو در خيبر و احد / خطي به قصه‌هاي اساطير مي‌كشد
دندانِ تو شكست ولي باز هم كسي / از سينه تو نعره تكبير مي‌كشد
كمتر به كار شستن اين زخما نشين / انگار قلبِ‌ دختر تو تير مي‌كشد!
تسبيح مي‌شوي و دلت شوق و شور را / چون دانه‌هاي نور به زنجير مي‌كشد
تو مظهر تمام صفاتِ خدا شدي
شايانِ سجده و صلوات و دعا شدي
يك عمر شاهدي به دلِ باده نوشِ خود / با اين‌كه خود پياله‌اي و مي‌فروشِ خود
خلقت كه سخت‌تر ز بناي مساجد است / از چه دوباره سنگ گرفتي به دوشِ خود؟
اين قدرداني و «فتبارك» ز كار توست / يعني كه مرحبا بگو آخر به هوشِ خود!
گفتي كمي ز مرتبه را قيّتت / اما شدي دوباره خودست پرده پوش خود
گفتند وحي، جلوه علم حضوري است / آيا تو گوش مي‌كني آنجا به گوشِ خود؟
اينها كه گفته‌ايم به معناي كفر نيست / ماييم و باز مركبِ لفظِ چموشِ خود
ما را ببخش، جز تب حيرت نداشتيم
ما واژه غير وحدت و كثرت نداشتيم
ارزانيِ كمالِ تو، قلبِ سليم بود / مستي هر پيامبر از اين شميم بود
آنجا كه شرحِ خلقت آدم نوشته شد / وصفِ تو در كتاب، به خُلقِ عظيم بود
مردي به نام احمد، از اين راه مي‌رسد / اين حادثه، نوشته عهد قديم بود
كوري چشمِ ظلمتِ شب راهه، مثلِ نور / تنها نگاه آينه‌ات مستقيم بود
فرعونِ نفسِ ساحرِ ما را چه خوش گرفت / محو عصاي معجزه تو كليم بود
پر زد خديجه همچو ابوطالب از حرم / آن فصل، فصل هجرت دو يا كريم بود
اين زخم‌ها به سينه تو غالب آمده است
دشوارتر ز شعب ابي‌طالب آمده است
خورشيدي است جلوه هفت آسمانِ تو / توحيدي است سيره پيشنيان تو
آن عرشيان كه سجده به آدم نموده‌اند / بوسيده‌اند با صلوات آستانِ تو
با آن‌كه صبرِ نوح نفرين گشود لب / غير از دعا نخواست بر امّت، زبانِ تو
جدّت اگرچه لايق وصفِ خليل شد / شد واژه حبيب سزاوارِ جانِ تو
بر اسبِ باد بود سليمان، ولي نداشت / تيري كه داشت ليله الاسري كمان تو
موسي اگر براي تكلم به طور رفت / شد آسمانِ هفتمِ حق ميزبانِ تو
با گردباد خاكم اگر آسمان رود / كي مي‌رسد به پله‌اي از نردبانِ تو؟
نورت چو آفتاب در آفاق جلوه كرد
از سينه‌ات مكارم اخلاق جلوه كرد
كرديم در حريمِ تو دستِ دعا بلند / اي آن‌كه هست مرتبه‌ات تا كجا بلند
بر دامنِ شفاعتِ تو چنگ مي‌زند / دستي كه كرده‌ايم به يا ربّنا بلند
خورشيدي آن قدر كه به جسمت نمانده است / حتي نسيمِ سايه كوتاه يا بلند
همراه دسته‌هاي گلِ ياس، مي‌شود / نام تو از صلابتِ گلدسته‌ها بلند
كفر از هراسِ موجِ تو نابود مي‌شود / هر چند چون حباب شود از هوا بلند
اين جمع را بگو كه به تحقير كم كنند / از پشتِ حجره‌هاي جهالت صدا بلند
حتي خيالِ دوري اگر بال گسترد / حنّانه‌ايم و ناله ما در قفا بلند
ما را به حالِ خويش مبادا رها كني!
ايين كار را – هميشه رحمت – كجا كني؟
حيرت نگاهِ جلوه سبحاني خودي / شب تا به صبح گرمِ چراغاني خودي
بيهوده قصد ِ آتش نمرود مي‌كنند / وقتي خليلِ سير گلستاني خودي
پيداست در تداوم يعقوب اشك تو / چشم انتظار يوسفِ كنعاني خودي
آنجا كه طور سينه، تجلّي طلب كند / خود شعله‌دار موسي عمرانيِ خودي
با آنكه چشمِ شاهدِ نقاشِ خلقتي / مبهوتِ صنعتِ قلمِ مانيِ خودي
آنجا كه نوحِ خشمِ ت ولنگر زند در آب / كشتي به چار موجة طوفانيِ خودي
بيهوده نيست خواب به چشمت نمي‌رسد / مجذوبِ صبحِ صادقِ پيشاني خودي!
نور خدا ز قلبِ تو تكثير مي‌شود / آيينه‌اي و محوِ دو چندانيِ خودي
اري زمين مجال سخن‌هاي تو نبود / خود مستمع براي سخنرانيِ خودي
حال مرا براي تو بهتر سروده است / بيدل كه داشت مشربِ عرفاني‌ِ خودي:
«فردوسِ دل، اسير خيال تو بودن است
عيد نگاه، چشم به رويت گشودن است»
توحيد آيه‌هاي خدا را خطابها / مستِ شرابِ لم يلدِ تو خراب‌ها
منت نهاده است خدا بعثت تو را / يعني براي عكس تو تنگ است قاب‌ها
خلقت مگر طفيل وجودت نبوده است؟‌/ پس چيست اي مجرّد محض، اجتناب‌ها؟
پيشي مگير اي همه در گفتن سلام / شرمنده مي‌شوند ز رويت جواب‌ها
اين غصه‌ها محاسنِ پاكت سپيد كرد؟
يا پير مي‌شوند برايت خضاب‌ها؟
بس نيست اين‌كه پات ورم كرده از نماز؟ / مگذار حسرت اين همه بر چشم خواب‌ها!
ما را به روز واقعه تشنه رها مكن / تا هست مَهرِ دختر پاكِ تو آب‌ها
رحمت بر امت تو كه پيروز معركه است / هرچند ديده دشمنِ كافر، سراب‌ها
فاسق شگفت نيست به عاشق بَدَل كني
وقتي كه بالّتي هي احْسَنْ جَدَل كني!
با آن‌كه خلقت است طفيل اميري‌ات / دم مي‌زني به پيش خدا از فقيري‌ات
حتي به كودكي ز خدا جلوه داشتي / خورشيد، خانه داشت به دندانِ شيري‌ات
با آن‌كه تاج و تخت سليمان هم از خداست / معراج مي‌رويم ز فرشِ حصيري‌ات
كمتر به شرح سوره هود آستين گشا / مي‌ترسم آيه‌ها ببرد سمتِ پيري‌ات
آفاق را به آيه انفاق زنده كرد / از پا برهنگان خدا دستگيري‌ات
صد جلوه ناز مي‌وزد از سربلندي‌ات / عطر نماز مي‌چكد از سر به زيري‌ات
كوري چشمِ سامري، از جنس نور، هست / هارون‌ترين وصيِ خدا در وزيري‌ات
وقتي سخن ز لطفِ چهار ولي شكفت
بر غنچه لبانِ تو نامِ علي شكفت
نامت هزار مرتبه از قلب و جان گذشت / آري مگر زياد خدا مي‌توان گذشت؟
هر تازه لقمه‌اي كه به دستِ فقير رفت / از سفره كرامتِ اين خاندان گذشت
حتي مناره‌ها همه در وجد آمدند / وقتي كه نامت از درِ باغِ اذان گذشت
ديگر چگونه بينِ زمين تاب آوري؟ / وقتي بُراقت از سرِ هفت آسمان گذشت
در اشتياقِ روي تو از جان گذشته‌ايم / «دنيا غمِ تو نيست كه نتوان از آن گذشت»
ديديم بستر تو و گفتيم كه چه زود / بايد ز پيش آن پدر مهربان گذشت!
گيرم كه باغ زنده بماند در اين خزان / با ما بگو كه مي‌شود از باغبان گذشت؟
چون حمزه تا هميشه كنارِ اُحُد بمان
آه اي پدر، كنار يتيمانِ خود بمان

از جابر نقل شده که، حضرت أبي جعفر (امام جعفر صادق عليه السلام) فرمود:

 ای جابر آیا کسی که ادعای تشیع می کند، او را بس است که از محبت ما اهل بیت دم زند؟

 به خدا شیعه ما نیست!

مگر کسی که تقوای الهی داشته باشد و او را اطاعت کند و آنها شناخته نمیشوند مگر به:

 تواضع ، خشوع ، امانت داری ، کثرت یاد خدا و روزه و نماز ، نیکی به پدر و مادر، مراعات کردن همسایگان خصوصا فقرا٬ مسکینان و در راه ماندگان، و یتیمان و راستی گفتار و تلاوت قرآن و باز داشتن زبان از مردم، مگر به نیکی که آنها امناء اهل و عشیره خود هستند در همه امور.

جابر گفت: گفتم: ای پسر رسول خدا،

امروز هیچ کس را با این صفات نمیشناسم.

 حضرت فرمود : ای جابر به راههای مختلف مرو!

آیا برای مرد کافیست که بگوید من علی (علیه السلام) را دوست دارم و از او پیروی میکنم و با وجود این فعالیت دینی نکند؟ پس اگر بگوید :  من رسول خدا (ص) را دوست دارم، سپس از رفتار او پیروی نکند و به سنتش عمل ننماید، محبتش به پیغمبر به او هیچ سودی ندهد، پس از خدا پروا کنید برای آنچه نزد خداست عمل کنید، خدا با هیچ کسی خویشی ندارد، دوست ترین بندگان خدای عز و جل با تقواترین و مطیع ترین آنهاست.

 منبع: اصول کافی جلد 2-باب طاعت و تقوی

*****************************

اخلاق رسول رحمت

طبیعت بهانه است!

صلوات