اکنون همه دعواهای شیطانی بر سر همین است که انبیا بر اقامه قسط و عدل، تلاش می نمودند و لی آن عده ای که نمی خواهند، شورش می کنند و ...

مجاهدت همیشه به شمشیر و سلاح نیست! گاهی زبان موثرتر است و می تواند نیروها را جمع کند.

دو پدیده جالب و مهم که در روحانیت اسلام، یا بهتر بگوییم، روحانیت شیعی وجود دارد،  یکی طرفداری از مستضعفان و ملجآ مظلومان بودن است و دیگر اینکه روحانیت شیعه، همیشه خود را با نیازهای جامعه تطبیق داده تا بتواند به بهترین نحو ممکن، آنها را پاسخگو باشد.به ویژه از هنگامی که پدیده استعمار شروع شد، روحانیت شیعه، تمام سعی خود را برای تطبیق و پاسخگویی به نیازهای جامعه، به کار گرفت.

میرزای شیرازی، در جریان تحریم تنباکو، اولین سیلی را به استعمار انگلیس زد و پس از او نیز شیخ فضل الله نوری، آیت الله مدرس، آیت الله طباطبایی، آیت الله کاشانی در جریان ملی شدن صنعت نفت و امام خمینی(ره) هم در پیروزی انقلاب، همگی ادامه دهندگان این رویه ضد استعماری بودند و ما همواره شاهد چالش  روحانیت با استعمار  بوده و هستیم.

آیت الله مدرس در پاسخ به این جمله که گفتند: " انگلیس استقلال شما را به رسمیت می شناسد" با قاطعیت تمام گفت: "انگلیس مگر کیست و چه حقی دارد که در مورد استقلال ما تصمیم بگیرد!؟

پیروزی انقلاب اسلامی، به رهبری امام خمینی(ره)، نشانی از وجهه عمیق مردمی-تاریخی علما بود.

مایه افتخار روحانیت این است که در کنار حفظ شأن خود، این مسئولیت خطیر را نیز حفظ کرده است. ما امروز وارث چنین روحانیتی هستیم. کاش علمای اهل سنت عراق هم اکنون هشیاری روحانیت شیعه را داشته باشند.

در کنار علم آموزی بایستی در پارسایی نیز بکوشیم. خود را آن چنان بسازید که با بنیه قوی پارسایی، بتوانید راه گذشتگان را ادامه دهید.

کسانی که دوران ناهمسویی حکومت طاغوت با روحانیت را ندیدند، نعمت بزرگ انقلاب را درک کنند. ما باید قدر این نعمت الهی را بدانیم و آن را به نقمت تبدیل نکنیم. چند مورد که این نعمت را به تقمت تبدیل می کند، عرض می کنم :

* اگر استقلال محفوظ حوزه، از بین رفته و  روحانیت جزو تشکیلات حکومتی شود، دیگر مستقل نخواهد بود. البته این بدان معنا نیست که روحانیت نسبت به حکومت، بی تفاوت باشند؛ بلکه بایستی در تعامل با یکدیگر بوده و  روحانیون، هر جا احساس  ضرورت کردند، منتقدی غیر مدعی و دلسوز برای دولت باشند اما در عین حال استقلال خود را حفظ کنند.

* غفلت ناشی از عافیت؛ اینکه آسوده بنشینیم و بگوییم دشمن را بیرون کرده ایم، درست نیست. بلکه دشمن همیشه هشیار و  در کمین است؛ نباید غافل بود.

* غفلت از خطر تهاجمات اعتقادی؛ امروز برخی چون با حکومت دین مخالفند، به اسلام از جنبه سیاسی حمله می کنند ولی با تشیع، فی نفسه و به عنوان دین کاری ندارند. نمونه بارز آن دولت آمریکاست که با تشیع به عنوان دین و مذهب، مخالفتی ندارد؛ بلکه با حکومت دینی و شیعی مخالف است.

دیروز روحانیت، عرصه حضورش، منبر و محراب مسجد بود و امروز این سوال مطرح است که آیا باید این عرصه را تغییر دهد یا توسعه بخشد؟ مسلما نباید آن را تغییر دهد؛ بلکه بایستی این عرصه را توسعه داده و رها نکند. مسجد پایگاه اصلی است و محل مواجهه رو در رو و چهره به چهره مردم با روحانیت. ... نباید رها شود.

روحانیت وظیفه اش تداوم وظیفه پیامبران است. ( اشاره به حدیث: طبیب دوار بطبه .....) ایشان همچون طبیبی دلسوز، به دنبال درمان دردهای مردم بودند و بر زخمها مرهم می نهادند. اما گاهی هم لازم می شد، زخم را داغ میکردند؛ یعنی در مقابل بدعتها و خرافات و ....مبارزه می کردند.

اکنون نیز باید هم مرهم بگذارید و هم داغ کنید؛ هم پاسخگوی نیازها باشید و درمان کنید، هم با بدعت ها و خرافات و ضلالت ها مبارزه کنید. روحانیت باید به سلاح روز مجهز باشد و گرنه شکست می خورد و سلاح روز، شمشیر و اسلحه و ... نیست، بلکه تسلط بر روش های نرم افزاری و تولید محتواست.

ذهنیت امروز بشر در دنیا، عقل گرایی تجربی است؛ یعنی استدلال خواهی برای هر مدعایی، آن هم در محدوده تجارب بشری!

این ذهنیت باید بشکند که هر چه با عقل تجربی قابل فهم و درک نباشد، مردود است! حوزه بایستی روی این مسائل، جزمیت داشته باشد. دستگاه تبلیغ دین، باید ابزار شکستن این نظر را داشته باشد آن هم با دلیل و برهان.