نوگلی در چمن می خندید و از خجالت سرخ می شد، چون می دانست که به حریفان می خندد و ناز می فروشد. دایم در آینه دل، خود را تماشا می کرد و به زبان راز می گفت:

" من از این ها همه خوشگل ترم. این سبزه و گل و درخت ها خدمتکار منند. یکی در پایم فرش انداخته، دیگری بر سرم سایه گسترده، این گل ها با هر چه زیور بوده خود را آراسته اند که من خوب تر جلوه کنم اما دلم برایشان می سوزد. چون انها هم چشم و دل دارند و مرا می بینند و حسرت می خورند... ای کاش می توانستم از زیبایی خود به همه بدهم! افسوس که شدنی نیست. باغتبان هر کدام را برای کاری ساخته : سبزه را لگدکوب می کنند، درخت را می شکنند و می سوزانند، از گل ها، بیشتری را به شب پره و زنبور عسل وا می گذارند و کمی را برای رنگین کردن بزم و خوان، دسته می برند. تنها گل سرخ را بانوی خانه چون صورت جان، پیش چشم می گذارد و می پرستد، خانم ما عاشق زیبایی است، به این عشق و امید به چهره دنیا و به رخ دیگران نگاه می کند، چه خوب و با ذوق که از گل زیباتر نمی بیند. وه که چه دوستش دارم..."

باغبان در رسید و با نگاه دراز خریدار بر سر معشوق ایستاد. آمده بود گل سرخی را که از همه بهتر است، برای خانم بچیند. گل ها هر یک به زبانی خودفروشی می کردند. یکی از شرم، خود را به هم می پیچید، یکی از عشق و شوق وارفته، یکی از وحشت بی عاشقی زرد شده، دیگری از شتابزدگی سرخ و خونین بود...

گل ما چون خوبان تمام، آرام و بی اعتنا با نسیم بازی می کرد ولی پنهانی دلش می شورید. پیر گلستانی به کنارش رسید و با تیغ تیز از شاخ زندگیش برگرفت. ناله از گل برخاست که جانم را سوختی، چه کردی!؟

پیر گفت: " اضطراب نکن! درخشیدن بی سوختن نخواهد شد."