... دفعه دهم بود؟ دوازدهم؟ ... از صبح تا حالا... اصلا چرا باید چنین خوابی ببیند؟

او که با این بنده خدا حسابی ندارد!

از او چیزی نمی داند! جز این که بداخلاق است ... با چشم بسته راه می رود و ...

******

فکر میکردم این سفر، سفر آخرت است. در راه منطقه تمام مدت، قرآن دستم بود ...

گفتم : هر جا که موند و کسی نرفت، من رو همون جا اعزام کنید.

پاوه .... تازه آزاد شده بود ... واقعا جایی نبود که هر کسی برود!

احساس می کردم این جنگ، سرنوشت من را تعیین می کند... این را از همان اولین برخوردم با "برادر همت"

 و گریه هایم بعد از آن، فهمیدم ..

وقتی خواستگاری کرد، خیلی غیر منتظره بود؛ از حرص ان جلسه هم که شده بود، گفتم : نه!

گفتم: من نمیخوام ازدواج کنم ... دلیلی نداره صحبت کنم ..

خواستم برگردم اصفهان اما سخت مریض و بستری شدم ....

حاجی هم امد ملاقات و ... دوبار و تنها .....

مگه من فرماندهش هستم که اومد و همه چیز را به من گزارش داد!

******

آمدم اصفهان ... فکرش را هم نمی کردم تا اخر عمرم برادر همت را ببینم .... اما ...

 یک روز رفتم دانشگاه، بچه های منطقه سراغم را گرفتند، فکر کردم کاری هست لابد! ... هنوز احوالپرسی مان تمام نشده بود که حاجی از در آمد تو!

عصبانی شدم، برخورد تندی کردم .... اولین بار بود که خودش رو در رو خواستگاری می کرد..... گفتم: نه!

صدایش را که می شنیدم، تنم می لرزید!

******

یک سال بعد .... برای هرجا استخاره گرفتم، بد امد به جز مناطق کردستان!

رسیدیم باختران .... به دوستم گفته بودم من پاوه نمیام .... می ریم سقز!

باختران که رسیدیم، آقای مسئول پرسید کجا می خواید برید؟

دوست من گفت: پاوه

من زبانم بند امده بود!

حاجی اما پاوه نبود؛ رفته بود مکه ...

در مدرسه ای مشغول شدم ...

... مدیر مدرسه حاجی را دعوت کرده بود برای سخرانی!

رفتم کتابخانه تا با ایشان برخورد نداشته باشم؛ فرستادند دنبالم که باید در مراسم باشم.

در دفتر را باز کردم که بگویم من کار دارم و نمی توانم ...

چشمش افتاد به همت.... چقدر فرق کرده بود! نگاهش زیر بود مثل همیشه .... بلند شد و ایستاد.

گفت : خوشامدید خوب کردید دوباره تشریف اوردید پاوه!

******

فرداشب خانم دوستش را فرستاد ... خواستگاری مجدد ...

مانده بودم چکار کنم ..خسته شده بودم ... خواب هایی می دیدم که بیشتر نگرانم میکرد

نیت 40 روز روزه و دعای توسل کردم با خودم گفتم بعد از این 40 شب، اولین کسی که امد، جواب می دهم

شب سی و نهم یا چهلم بود که حاجی مجدد خواستگاری کرد و من جواب مثبت دادم.

استخاره ام ایه ای از سوره کهف: بسیار خوب است، شما برای کاری که می خواهید انجام دهید، مصیبت زیاد می کشید، اما نهایت به فوزی عظیم، دست پیدا می کنید.

******

گفتم: خانواده من چندان مذهبی نیستن .... از سپاهی ها هم خوششون نمیاد ... احتمالا مخالفت می کنن ...

شما وقتی می رید، پدرم رو راضی کنید مهر تعیین نکنند.

گفت : من وقت این کارها رو ندارم

گفتم : خب شما که وقت این کارها رو ندارید، ازدواج نکنید..... بلند شدم ...

حاجی گفت : فقط به شما بگم خطبه عقد ما جاری شده

گفتم : زندگی من همه چیزش باید برای خدا باشد. اگر لله میخواید با من ازدواج کنید، صحبت کنیم.

چقدر ادعا داشت آن روزها! چقدر خودش را حزب اللهی تر از حاجی می دانست!

اما حالا می داند؛ یعنی حس می کند که این ها نبود ...

عشق و عاشقی نبود  ...تا لحظه عقد خوشش نمی آمد! حتی بدش می آمد

یکجور توفیق بود یا رحمت، خداخواست و به او رسید انگار سهم او باشد.

******

گفت: هر بار که می گفتی کفش نمیخوام ... لباس نمیخوام .. ..خدارو شکر می کردم...توی دلم می گفتم این همونه! همون کسی که دنبالش می گشتم..

موقع عقد پدرم دوباره سر مهریه پافشاری کرد ... به حاجی گفتم: مگه قرار نبود شما صحبت کنید؟
گفت : اخه خوب نیست آدم به پدر دختری بگه من میخوام دخترتون رو بدون مهریه عقد کنم...!
دلخور شدم و به قهر بلند شدم بیام بیرون، اما حاجی اشاره کرد بنشینم ..

رو کرد به پدرم گفت: من جفت خودم رو پیدا کردم ...به خاطر این چیزها هم از دست نمیدم

******

شبی که عقد کردیم، تا صبح گریه می کرد ... نمیدانم شاید احساس گناه داشت ... یاد بسیجی های کم سن و سالی افتاده بود که شهید شده بودند... گریه کرد و قرآن خواند ...

بعد از نماز صبح، پرسید دوست داری کجا بریم؟

گفتم: گلزار شهدا

سرش را به حالت شکر رو به آسمان کرد؛ گفت: می ترسیدم غیر از این بگویی.

صبح روز بعد با هم امدیم پاوه .

همین که رسیدیم، من را گذاشت داخل همان ساختمانی که قبلا با گروه خودمان آنجا بودیم و رفت پی مشکللات ان بچه ها که سنگرشان را آب گرفته بود!

این حاجی چقدر با آن "برادر همت" که می شناخت و اصلا با همه آدم ها فرق داشت! اصلا محبت ها فرق کرده بود. شاید خطبه عقد از معجزات اسلام باشد، وقتی که جاری می شود، خیلی چیزها تغییر می کند.

******

چند روزی برای پاکسازی ارتفاعات شمشیر رفته بودند ... وقتی چشمم به حاجی افتاد، شروع کردم به گریه کردن. گفت: چرا گریه می کنی؟

و من فقط اشک می ریختم... نمی توانستم صحبت کنم ....

حاجی هم گذاشت من خوب گریه کردم ..... بعد ... مرا برد خانه عمویش و گفت میخوام برای عملیات برم جنوب.

خیلی بی تابی کردم و گفتم: با شما میام

اجازه نمی داد ... گفت : من اصلا راضی نیستم شما با من بیاید.

حاجی رفت و من سخت مریض شدم ... دلم آرام نمی گرفت ... به نیت اینکه سالم برگردد، سه روز روزه گرفتم و ظهر جمعه داشتم نماز جناب جعفر طیار می خواندم، دیدم حاجی یکی را فرستاده دنبالم که بروم دزفول.

حاجی چند متر جلوتر ایستاده بود ... تا ماشین ایستاد و بقیه پیاده شدند و حاجی امد بالا، به نظرش یک عمر طول کشید.

حاجی همین که نشست، گفت: اولین بار بود که فهمیدم چشم انتظاری چقدر تلخه. فهمیدم بدون تو چقدر غریبم

دوست داشتم به او بگویم پس حالا می فهمی من چه می کشم، اما دلم نیامد.. می دانستم نگران می شود.

******

******

داشت برمی گشت منطقه ... هرچه گفتم بمان، گفت باید بروم ...

صداش زدن از پایین که تلفن داره ....

دفترچه یادداشتش را باز کردم ... چند نامه داخلش بود از بچه های لشکر ...

یکیشان نوشته بود من سر پل صراط جلوی تو را می گیرم، 3 ماهه توی سنگرم نشستم به عشق رویت روی تو ...

وقتی برگشت گفتم: نمیخواد بمونی ... همین الان برو منطقه!       

جریان نامه ها رو گفتم .... حاجی ناراحت شد، گفت: اینا اسراریه بین من و بچه ها. تو فکر نکن من آدم با لیاقتی هستم ... من یک گناهی به درگاه خدا کرده ام که باید با محبت این ها عذاب پس بدهم.

با خودش فکر کرد آیا زنی به خوشبختی او وجود دارد و مردی به بزرگی مرد او که بشود همه چیز را کنارش تحمل کرد؟

******

حاجی سفره را از دستش گرفت ... گفت: من دوست دارم تو از دنیا هیچ سختی نکشی..... بعد از من خیلی به تو سخت می گذرد ...

... نگاهش دوید روی ساعت .... دو ساعت از نیمه شب گذشته !

صدای حاجی را شناخت. در را باز کرد ... حاجی خودش را چسبانده بود سینه دیوار.

پرسید چرا تو نمیاید؟

گفت: خجالت می کشم بعد از چند روز که نیامده ام، حالا با این وضع ...

نگاهش را از حاجی گرفت، گفت :عیبی نداره حالا بیاید ...

و بقیه حرفش را خورد ..در قلبش آنقدر غرور ، محبت و غم بود که ترسید اگر یک کلمه دیگر بگوید، اشکش سرازیر شود.

مردهای دیگر که در راحتی و رفاه هم بودند، چقدر سر زن و بچه ادعا داشتند، اما حاجی بزرگوار بود. با ان همه سختی که می کشید، جا داشت از ما طلبکار باشد... ولی همیشه با شرمندگی می امد خانه.

تکیه کلامش این بود: من نگران شماها هستم ...

                                                                  ******

درخت، این پاسدار خسته است که شب ها با سر و روی خاکی و پاهای گل گرفته به خانه باز می گردد و در قلب همسرش، آن همه غرور و محبت و غم جمع می شود که حتی از گفتن کلمه ای باز می ماند.

آن درخت رو به زردی این مرد است که او را بعد از آزادی شهر، ضعیف و از حال رفته و بیهوش به خانه اش می رسانند.

 پیچک محبتی که تسخیر می کند رحم نمی کند؛ زرد و ضعیف می کند و خود هم چنان با طراوت و خیال انگیز قد می کشدو بالاتر می رود.

چشمان زیبای همت در وداع، تر می شوند و لب هایش از دردی پنهان بر هم فشرده می شود تا دل بکند و شیره جانش را ذره ذره در طراوت و شادابی عشقی که به گردش حلقه زده است، رها کند.

 * همت به روایت همسر

 *  بانوی ماه