شیعیان پاراچنار هم مسلمانند!

 (گزارش اجمالی از مظلومیت شیعیان پاراچنار )

 پاراچنار که برخی آن را بهشت روی زمین نامیده اند، منطقه ای زیبا، سرسبز و دارای آب فراوانی است که در شمال غرب پاکستان در دامنه ی "کوه سفید" قرار دارد.

این شهر شیعه نشین مرکز منطقه آزاد که آن را «وادی کرم» و «کرم ایجنسی» می نامند، می باشد و از سه طرف با سه استان افغانستان یعنی «ننگرهار»، «پکتیا» و «خوست» مرز دارد. همچنین در جنوب شرق پاراچنار، منطقه ی نا آرام «وزیرستان»، و در شمال شرق آن منطقه ی «اور کزئی» و در شرق آن شهرستان «هنگو» قرار دارد.

پاراچنار و همچنین دیگر مناطق آزاد تحت دولت مرکزی اداره می شود.

 * شیعیان مظلوم و محصور پاراچنار تحت فشار دشمنان اهل بیت(ع)

  شیعیان پاراچنار همواره عاشقان اهل بیت(ع)، مطیع مراجع اعظام،حامیان جمهوری اسلامی ایران،پیرو خط امام راحل و رهبر معظم انقلاب،بوده و هستند و یکی از افتخاراتشان این است که رهبر فقید شیعیان پاکستان «علامه شهید عارف حسین حسینی » هم از این منطقه بود.

 از سال 1961 میلادی تا سال 2009 م جنگ های زیان بار علیه شیعیان پاراچنار تحمیل شده است که تلاش ها و زحمات مردم را نابود و فقر وتنگ دستی و بیکاری را به بار آورده است.

 اما بیش از دو سال مصائبی دلخراش مانند: فجایع انسانی،قتل عام به طرز فجیعانه ی ذبح کردن،بریدن اعضا و مثله کردن بدن های شیعیان و حتی توهین به ساحت مقدس اهل بیت(ع) ادامه دارد.

 حوادث و جنگ های تحمیلی که در آن منطقه رخ داده،اجمالا بیان می شود:

 جنگ تحمیلی 1961 م

درسال 1961 م در شهر «صده» روز عاشورا، نواصب(ناصبی ها) متعصب و افراطی  بر عزاداران امام حسین(ع) حمله کردند و ده ها نفر را به خاک و خون کشیدند و فرقه ورانه موج فساد را آغاز کردند.

 جنگ تحمیلی 1981م

بار  دیگر نواصب متعصب با پشتیبانی مهاجرین افغانی علیه شیعیان حیدر کرار (ع) هجوم آوردند و تمام املاک را از بین بردند و شیعیان را از شهر صده اخراج و خانه های آنان را اشغال کردند.

 جنگ تحمیلی 1983 م

شیعیانی که از این شهر آواره شده بودند با تلاش و سعی علما و بزرگان قوم، به منازلشان برگردانده و خانه های ویران شده را از نو ساختند و آباد کردند.

متاسفانه نواصب متعصب و  افراطی، سکونت شیعیان را در خانه های خودشان تحمل نکردند.

با بهانه های مختلف حمله کردند که یک فاجعه انسانیت سوز را به وجود آوردند و دل های شعیان را مجروح کردند یعنی قتل عام مرد و زن و پیر و جوان حتی یک بچه شش ماهه را که در دامن مادر بود به گلوله بستند.

این فاجعه در ماه مبارک رمضان، نزدیک افطار اتفاق افتاد و به این هم اکتفا نکردند بلکه مسجد و امام بارگاه و شعائر حسینی(ع) و املاک آنان را به آتش کشیدند و خانه ها و مغعازه ها را دوباره اشغال کردند.

 جنگ تحمیلی1987م

تا سال 1987 م درگیری های متفاوت رخ داد و ده ها جوان شیعه به شهادت رسیدند اما در این سال درگیری زیان بار را دولت محلی با اشاره صدر جنرل ضیاء الحق توسط مهاجرین افغانی با اسلح ه های سنگین که از روسیه و امریکا به دست اورده بودند علیه شیعیان به کار بردند و صدها خانه شیعیان و حسینیه ها را به اتش کشیدند و مردم مجبور به مهاجرت شدند،که صد نفر صد و صدها نفر مجروح برجای گذاشت.

 جنگ تحمیلی 1996م

این جنگ میان شیعیان و نواصب، زمانی رخ داد که معلمی ناصبی در مدرسه ای دولتی(که اکثریت در آن شیعه بودند) به حامی پیامبر اکرم(ص) حضرت ابوطالب(ع) اهانت کرد.

هزاران مهاجر افغانی در آن جنگ شرکت داشتند و موجب خسارت جانی و مالی شیعیان و باعث تخریب منازل مسکونی گردید و صدها نفر شهید و مجروح به جا گذاشت.

 جنگ تحمیلی 2007 م

 در سال 2007 م بار دیگر جنگی علیه شیعیان تحمیل گردید که شعله های آتشین آن گاهی خاموش و گهگاهی روشن می گشت؛ این جنگ زمانی آغاز شد که گروه های افراطی طالبان و القاعده در پاراچنار دست به کار شدند و رئیس انجمن فاروقیه به نام عیدنظر که خود را «یزید نظر» می نامید، آشکارا از تحریک طالبان در پاراچنار حمایت کرد، لذا طالبان و نیروهای القاعده به کمک نواصب بومی یعنی توسط انجمن فاروقیه به مناسبت عید میلاد پیامبر(ص) (12ربیع الاول) 1428 راهپیمایی کردند .

در این راهپیماییی به ساحت مقدس امام حسین(ع) توهین کرده و شعار توهین آمیز «مرده باد شهادت حسین» را سر دادند. که در سی دی ضبط شده است. شیعیان این قضیه دردناک را به دولت محلی و بزرگان منطقه واگذار کردند تا راه حلی بیندیشند.

متاسفانه دولت برای راضی کردند شیعیان غضبناک هیچ اقدامی نکرد تا روز 17 ربیع الاول سر رسید و شیعیان به مناسبت 17ربیع الاول جشن میلاد گرفتند که در آن سخنرانی از اهل سنت به نام علامه فیروز الدین هم دعوت شده بود ایشان هم در مدح اهل بیت(ع) سخنرانی کردند.

متاسفانه با برنامه ریزی قبلی از سوی طالبان و القاعده در همان روز جنگی آغاز شد که آغازگر درگیری خسارت بار گردید. البته با مذاکره طرفین، پس از یک هفته جنگ، آتش بس اعلام شد ولی طولی نکشید که درگیری ها از سر گرفته شد که ذکر آن به درازا می کشد.

 * حملات و ربودن از سوی طالبان:

وقتی طالبان در درگیری های مسلحانه به اهداف شومشان نرسیدند به کارهای ضد انسانیت مثل بریدن سرها و مثله کردن بدن ها دست زدند.

حتی به زنان و کودکان و پیرمردها هم رحم نکردند، ده ها نفر را بین راه پیشاور و پاراچنار ربودند و به طرز فجیعانه به شهادت رساندند و بعضی را اسیر کردند که برای آزادی آنان پول گزاف مطالبه کردند، اگر کسی توان پرداخت آن پول هنگفت را نداشت آن اسیر را سر می بریدند و سپس جنازه هایشان را به پاراچنار می فرستادند. در شهر پیشاور هم عده ای را گروگان گرفتند و بعضی ها را به شهادت رساندند.

در نهایت متوسل به حملات انتحاری شدند و اینک به ذکر فجایع انسانیت سوز و حملات انتحاری آنان به طور فهرست وار اکتفا می کنیم.

* سه حمله انتحاری در پاراچنار و پیشاور

درماه اوت 2007م حمله انتحاری شدیدی در پاراچنار به وقوع پیوست که در آن صدها نفر شهید و مجروح شدند و همچنین دومین حمله انتحاری در ماه فوریه 2008 رخ داد که بسیاری از شیعیان در آن به شهادت رسیده و صدها نفر مجروح شدند.

البته بسیاری از مجروحین در اثر شدت جراحات و عدم امکان انتقال آنان به بیمارستان های مرکزی و پیشرفته و کمبود دارو و مواد خوراکی به دلیل بسته بودن راه ها به شهادت رسیدند.

 *سومین حمله انتحاری در پیشاور

در پیشاور شیعیان پاراچنار برای مسافرین هتل بزرگی ساختند که طالبان آنجا را هم نشانه گرفتند و حمله انتحاری شدیدی در آن هتل رخ داد و علاوه بر اینکه خسارت سنگینی به هتل وارد شد، موجب شهادت و مجروح شدن تعداد زیادی از شیعیان پاراچنار گردید.

 *حمله به آمبولانس مجروحین

آمبولانس حامل مجروح شدیدی که از پاراچنار به سوی پیشاور در حرکت بود از سوی طالبان مورد حمله قرار گرفت به علاوه پرستار شیعه آن مجروح و همه سرنشینان آمبولانس به شهادت رسیدند البته به یک خانم پرستار اهل سنت هیچ گزندی نرسانده و ا و را سالم به جایی امن فرستادند.

 *حمله به کاروان حامل مواد خوراکی و دارویی

در ماه ژوئن 2007م کاروانی حامل مواد خوراکی و دارویی که تحت نظارت و محافظت نیروهای دولتی از پیشاور به سمت پاراچنار در حال حرکت بود، توسط طالبان در شهر صده مورد حمله قرار گرفت و 4 کامیون به همراه 4 نفر به آتش کشیده شدند و بقیه را به غارت بردند و  8 نفر را هم گروگان گرفتند.

سپس دست و پاهایشان را در حالی که زنده بودند قطعه قطعه کردند و بعد از آن همه را سر بریدند و اعضایشان را در خیابان ها ریختند.

*ربودن رئیس دانشکده تربیت معلم جمرود

در منطقه جمرود(یکی از مناطق نیمه خودمختار) یکی از علمای برجسته و دانشمند شیعه بنام «سیدرضی شاه کاظمای» که ریاست دانشکده تربیت معلم را نیز بر عهده داشت، گروگان گرفتند و سبس به طرز فجیعی سرشان را بریدند و جنازه ی سر بریده را به پاراچنار فرستادند.

 *پاراچنار در محاصره دشمنان اهل بیت(ع)

جنگ در پاراچنار، پایان نیافته است و به مدت دوسال مورد حملات شدید قرار گرفته است. گرچه گاه گاه از شدت جنگ کاسته شده و محاصره نیز شکسته شده است، در ماه مبارک رمضان سال گذشته به خاطر احترام ماه خدا از طرف شیعیان، آتش بس یک طرفه اعلام شد ولی نواصب به جنگ ادامه دادند. حتی دراواخر ماه رمضان «حجت الاسلام سیدعلی حسینی» فرزند علامه شهید عارف حسین حسینی، به شدت مجروح شد که به قطع پای راستشان منجر شد. همچنین دیگر حوادث بزر گ و کوچک زیادی رخ داده است.

همین امسال محرم و سفر 16 نفر از جمله «سیدعسگر علی شاه» از سادات و عظمای منطقه، توسط طالبان ربوده شد که چند روز پیش دو نفر از چنگ آنان فرار کردند و سه نفر را هم به شهادت رسیدند و سرنوشت بقیه از جمله «سیدعسگر علیشاه» معلوم نیست.

الان هم پاراچنار در محاصره است، قبلا مردم به ناچار از راه افغانستان به پیشاور سفر می کردند ولی در این راه هم چندین گروگان گیری و مطالبه پول گزاف و یا شهادت بعضی از شیعیان اتفاق افتاد لذا این راه هم کاملا ناامن و یا اصلا بسته شده است.

 *دفاع شیعیان پاراچنار از مناطق دیگر

شیعیان پاراچنار در منطقه خود و نیز در جاهای حساس دیگر از تشیع دفاع کرده اند و می کنند که چند سال متواتر عزاداران امام حسین(ع) در شهر هنگو در ایام محرم از طرف طالبان با حملات وحشیانه روبه رو می شوند با وجودی که شیعیان پاراچنار از سال 2007 میلادی تا الان با مشکلات فراوان رو به رو هستند، باز هم 300نفر از جوانان برای دفاع از عزادران امام حیسین(ع) قبل از ایام محرم به شهر هنگو اعزام می شوند.

در حالی که طالبان از راهپیمایی عزاداران امام حسین(ع) جلوگیری می کنند و جنگی سرسخت از طرف دشمنان با اسلحه های سنگین آغاز می شود و چند روز ادامه پیدا می کند. جوانان اعزام شده، جانانه می جنگند و از آنان سه نفر به شهادت می رسند.

*خسارات وارده بر شیعیان پاراچنار

از آغاز جنگ 2007 م تا کنون بیش از 600نفر به شهادت رسیده اند و تقریبا 3000 نفر مجروح شده اند.

علاوه بر خسارت جانی و ویران شدن خانه ها،خسارت های سنگینی بر کشاورزی و دامداری مردم وارد شده است.

چون پاراچنار دارای زمین های کشاورزی خوبیست، لذا قبلا سبزیجات و میوه جات به دیگر شهرهای پاکستان صادر می شد که با بسته شدن راه ها، این درآمد مردم بسیار متاثر گردیده است و اقتصاد به طور کامل مفلوج شده است.

به خاطر محاصره شدید و کمبود مواد غذایی و دارویی، نیازهای زندگی مردم دچار مشکلات شدیدی شده است لذا مردم در فقر و تنگدستی به سر می برند حتی بعضی از مردم مجبور به مهاجرت شدند.

 با این همه از طرفی اخیرا خبری رسیده که از امارات متحده، اهل پاراچنار به جرم جنگیدن آنان با طالبان و القاعده کم کم اخراج می شوند و بعضی از رانندگان بیکار نشسته اند و در مرحله بعدی نوبت به اهالی هنگو و اورکزئی خواهد رسید.

اگر این اقدام کاملا عملی شود، ضربه اقتصادی سنگین و جبران ناپذیری بر شیعیان آن مناطق وارد خواهد آمد. خلاصه اینکه اوضاع در پاراچنار بسیار وخیم است و اگر این وضع ادامه یابد سرنوشت این شهر شیعه نشین چه خواهد شد؟

 نکته قابل ذکر این است که حرکتی به نام مجلس علمای اهل بیت(ع) از سوی طلاب فارغ التحصیل جامعة المصطفی العالمیة مقیم پاراچنار به کمک طلاب مقیم قم به وجود آمده که گامی به سوی وحدت و اتحاد، نشر معارف اهل بیت(ع) و تبلیغ دین مبین اسلام و حرکتی برای سامان دادن امور شیعیان آن دیار می باشد و در این اوضاع وخیم، کمک به خانواده ای شهدای مجروحان، ایتام و فقرا نقش مهمی را ایفا کرده اند. بی شک حرکت پر برکت و مورد تأیید ما طلاب حوزه علمیه و جامعه روحانیت ایالت سرحد می باشد.

مجلس علماء اهل بیت(ع) پاراچنار

*******

تسويه حساب ارتش پاکستان با القاعده در پاراچنار به قيمت جان و مال و امنيت شيعيان

انتقاد شدید آیت الله مکارم شیرازی از وزارت امور خارجه و رسانه ملی

می خواهید بدانید چه بر سر مردم شیعه نشین این منطقه می آید؟

مرگ کودکان پاراچنار و سكوت مرگبار جهان

آيت‌الله صافی: پاراچنار،مظلوم ‌تر از غزه است

نگاهي از وراي شايعات به اوضاع «پاراچنار»

پاراچنار؛ جنگ فرقه‌ای یا حمله استکبار

وضعیت در پاراچنار بحرانی است