بسم رب علی(ع)

....تا چند سال پیش که نرفته بودم مناطق عملیاتی جنوب، وقتی بیتابی و دلتنگی اونایی که رفته بودن رو می دیدم و می شنیدم، تا حدودی تعجب می کردم و چندان این حالات و حرف هاشون رو درک نمی کردم.....

اما وقتی خودم رفتم و دیدم؛

وقتی به محض ورود به خاک خوزستان حس غریبی وجودمو فراگرفت، وقتی برای اولین بار که به فکه پاگذاشتم احساس کردم که یه عمر از این خاک دور بودم، وقتی تو طلائیه گمشدمو پیدا کردم، وقتی لحظه وداع با شلمچه سلام آخرو که دادم احساس کردم پاره ای از وجودم رو اونجا جاگذاشتمو پای رفتنم نبود.......

تازه این موقع بود که حال و هوا و حرف ها و دلتنگی های اونایی که رفته بودن رو با تمام وجود درک کردم و فهمیدم یه بار رفتن تازه آغاز عشقه و عطش دیدار دوباره........

همینطور تا وقتی نرفته بودم عتبات عالیات، وقتی اظهار دلتنگی و اشتیاق کسانی که رفته بودن رو برای زیارت دوباره می دیدم، حس غریبی داشتمو چندان درکشون نمی کردم............

و برخلاف خیلی ها هم که خودشون رو به هر دری می زنند برن کربلا و مدام دم از عشق حسین(ع) و زیارت کربلا میزنن، چندان تو این حال و هوا نبودم، نه اینکه دوست نداشته باشم اما برام یه چیز عادی بود، با خودم می گفتم مگه الان که مجاور اقا امام رضا(ع) هستیم چه گلی به سرشون زدم و چقدر قدردان این همجواری بودم که بخوام زیارت کربلا و سایر ائمه رو طلب کنم؟!!!

 از کجا معلوم که اونجا هم که رفتم بتونم با معرفت زیارت کنم و .......با خودم می گفتم آقا امام رضا(ع) امام رئوفند هر وقت وقتش بشه خودشون راهیمون میکنن که نهایتا همینطورم شد....

اینه که نه آمادگی داشتم و نه شوق چندانی برای این سفر و وقتی اشتیاق بقیه چه اون ها که رفته بودند عتبات و چه اون ها که نرفته بودند رو می دیدم برام چیز تقریبا عجیبی بود........

فقط یه بار که تو ایام شهادت حضرت علی(ع) حرمشون رو از تلویزیون دیدم که رو سر درش نوشته بود: «السلام علیک یا علی بن ابیطالب(ع)»، غم عجیبی رو دلم سنگینی کرد، بغض و اشک و دلتنگی در هم آمیخت و ......... آخه تا اون موقع هرچی از حضرت شنیده بودم صرفا شنیدنی بود و تو ذهنم از ایشون از زندگی و حرمشون یه شکل خیالی ساخته بودم و هرگز فکر نکرده بودم که مثلا الان حرم واقعیشون چه شکلیه یا......... واسه همین وقتی این تصویر رو دیدم احساس کردم آقا یه جایی همین نزدیکا هستن و یه عطشی واسه دیدنشون پیدا کردم ..... اما در مورد کربلا هنوز این حسو نداشتم....

 اما وقتی خودم رفتم و دیدم؛

وقتی پا به حرم مولای عشق که گذاشتم توان ایستادن روی پا نداشتم و بی اختیار به سجده افتادم، وقتی برای اولین بار تو زیارت امین الله دیدم که باید نام خود آقا رو بیارم و بگم: «السلام علیک یا امین الله فی ارضه و حجته علی عباده، السلام علیک یا امیرالمؤمنین»، وقتی طعم شیرین دعای کمیل خوندن تو حرم مولا رو چشیدم و به جای روضه با خوندن نهج البلاغه تو حرمشون به یاد غربتشون چه در اون زمان و چه الان اشک می ریختم، وقتی غربت حرم آقا رو میون پنجه اجنبی دیدم....

وقتی تو یه غروب غم انگیز به یاد مولا راهی مسجد کوفه شدیم و محراب شهادتشون که هنوز ندای فرت و رب الکعبه مولا درش طنین انداز هست و محل مناجات های شبانشون رو زیارت کردیم، وقتی مسجد کوفه رو از وجود مبارکشون خالی دیدم و در حسرت اینکه چرا دیر رسیدم و از پس قرن ها و بعد از عروج عارفانه مولا به این مسجد اومدم مبهوت بودم و ناباورانه مثل یتیمی بی پناه به دنبال نشانی از مولا تو این مسجد میگشتم،  وقتی هنگام عبور از نخلستان های کوفه، وجودم همه گوش شده بود تا صدای مناجات های عاشقانه مولا با معبود رو بشنوم..........

وقتی از سفر برگشتم و دیدم دیگه نمیتونم راحت دعای کمیل بخونم یا مناجات حضرت علی(ع) در مسجد کوفه رو بشنوم، یا با هر بار شنیدن نامشون بندبند وجودم از هم پاره میشه، وقتی دیدم حتی طاقت مرور عکس های سفر رو ندارم، تازه این موقع بود که فهمیدم اونایی که رفته بودن چی می کشن و چرا اینقد تشنه زیارت دوباره هستن....

و مخصوصاحالا که تو این شب ها دوباره داغ فراق لحظه به لحظه برام تازه میشه و دلم بیتاب تنها یه لحظه حضور در این صحن و سراست؛ تازه فهمیدم که واقعا یه دنیا فرقه بین دیدن و شنیدن............ خدا میدونه اگه نبود حرم فرزند کریمشون آقا امام رضا(ع)، سکته دلتنگی می کردم......

ای پس از سوء القضاء، حسن القضاء؛ اغثنـا یا امیرالمؤمنین(ع)

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

پ.ن:

۱. ...چیزی که برام جالبه اینکه این حالت عدم درک تا نرفتن و ندیدن، در مورد مدینه برام صادق نیست؛ چون بااینکه تاحالا نرفتم و حداکثر تو خواب مدینه و بقیع رو دیدم اما کاملا حس دلتنگی و عطش زیارت دوباره کسانی که رفتن رو با تمام وجود حس میکنم و دلم واسه مدینه پر میزنه.....

۲. بعد از یه مصاحبه طاقت فرسا با عجله تو پیاده رو در حال رفتن سر برنامه بعدی هستم که پسر بچه ای برگه پِرسی دعای عهد رو تحت عنوان هدیه! جلوم میگیره و شروع میکنه به تعریف از فواید و اثرات این دعا، من که هنوز تو فکر مصاحبه چند دقیقه پیشم تازه به خودم میام و تا میام بهش بگم که این دعا تو قلبم محفوظه و نیازی به این برگه نیست، یه کتابچه «زادالصاحین» رو بهم میده و میگه خانوم اینم واسه همسرتون! حالا چقد بهم هدیه میدین؟!

۳. آستانقدس همچنان مشتاقانه به خرید و توزیع نوشیدنی های شبه ناک ادامه میده و امسال هم در شب قدر زائران و مجاوران حرم رو با آب معدنی های دسانی(تحت لیسانس) کوکاکولا پذیرایی کرد!!! واقعا خدا قبول کند! و به حق این شب ها یا ما رو هدایت کنه که نسبت به این صحنه ها بی تفاوت باشیم یا آستان قدس رو که پنبه رو از گوشش برداره و یه بارم که شده به حرف این نخبگان جوان گوش بده......

آقای پپسی کولا

بعد مولا زندگی زندان و اردوگاه شد

شما به زندگی بدون شب قدر خو گرفته اید